Yazılar

Yarım kalmışlıklar son bulsun tüm sözlerin sonunda

Cama vuran yağmur damlalarını izlemek, bir fincan kahveden çıkan dumanın süzülüşünü seyretmek veya rüzgârda sallanan bir ağaç yaprağına takılıp kalmak… O an, geleceğe dair hiçbir plan veya geçmişe dair hiçbir pişmanlık yoktur.

Sahnede ışıklar söndü, perde kapandı; ama ben hâlâ o bitmeyen bekleyişin nöbetindeyim. Tıpkı Nazım’ın Piraye’si gibi; mağrur, derinden ve sessizce...

Unutulmaya çalışılan bir aşkın ardından geride kalan hatıralarla yaşayan bir insanın iç konuşmasını ve susmayan özlemini anlatır.

Baharın gelişiyle birlikte sevgiyi unutur gibi yapıp içinde saklayan bir insanın, özlem ve bekleyişle yeşeren içsel hikâyesi.

“Annemin gidişlerini en çok kırmızı ceketinden hatırlıyorum.” Öykü, bir kız çocuğunun annesine duyduğu derin bağlılığı; çocukluk hafızasında hiç yaşlanmayan bir anne figürü üzerinden anlatır.

Soruyorum şimdi: Bu hıçkırarak yağan gökyüzü mü, yoksa kalplere sığmayarak taşan, duvarları yıkan o çaresiz özlemler mi?

Bu ev artık sadece dört duvar ve bir çatı değil, zamanın durduğu, anıların ise can bulduğu bir müze gibidir.

Mezar bekçisi sevgilileriyiz,ölü toprağını valizimizde taşıyan…