Yazılar

Ve insan, En çok da kendini kaybetmenin Bedelini ödermiş…

Ben seni sözlerimle değil, suskunluğumla bekledim.

"Erittin içimdeki o bizi."

Oysa büyümenin vites kolu elinde kaldığından beri darbeler hep emniyet kemerinin olmadığı taraftan gelmişti.

Yarım kalmışlıklar son bulsun tüm sözlerin sonunda

Cama vuran yağmur damlalarını izlemek, bir fincan kahveden çıkan dumanın süzülüşünü seyretmek veya rüzgârda sallanan bir ağaç yaprağına takılıp kalmak… O an, geleceğe dair hiçbir plan veya geçmişe dair hiçbir pişmanlık yoktur.

Sahnede ışıklar söndü, perde kapandı; ama ben hâlâ o bitmeyen bekleyişin nöbetindeyim. Tıpkı Nazım’ın Piraye’si gibi; mağrur, derinden ve sessizce...

Unutulmaya çalışılan bir aşkın ardından geride kalan hatıralarla yaşayan bir insanın iç konuşmasını ve susmayan özlemini anlatır.

Baharın gelişiyle birlikte sevgiyi unutur gibi yapıp içinde saklayan bir insanın, özlem ve bekleyişle yeşeren içsel hikâyesi.