Sende Kendimi Kaybetmişim

Seni sevmenin bedelini
Ödedim ben.
Hem de kimsenin görmediği,
Kimsenin bilmediği yerlerde…

Geceler boyunca uykusuz kalarak,
Bir ismini içimde bin kez tekrar ederek,
Sessizliğinle konuşmayı öğrenerek ödedim.

Bir gülüşüne dünyaları sığdırırken,
Bir yokluğunda paramparça olmayı da öğrendim.

Kalbim, sana ait bir ev gibiydi;
Ama sen, o evde hiç oturmadın.
Ben ise kapısını hiç kapatmadım.

Zaman geçti, insanlar değişti, yollar ayrıldı…
Ama içimdeki o eksiklik hiç tamamlanmadı.

Çünkü bazı sevdalar vardır;
Ne yaşanır gibi yaşanır,
Ne de unutulur gibi.

Seni sevmek, bir seçim değildi benim için;
Bir kader gibi, kaçamadığım bir yazgıydı.

Ve ben bu yazgının her satırını,
Gözyaşlarımla, sabrımla ve suskunluğumla yazdım.

Şimdi dönüp baktığımda anlıyorum ki;
Ben seni değil,
Sende kendimi kaybetmişim.

Ve insan,
En çok da kendini kaybetmenin
Bedelini ödermiş…