Senden Sonra

Senden sonra

hiçbir şey eskisi gibi olmadı demeyeceğim.

Çünkü hayat,

insanın canını yakan şeyleri bile

zamanla gündelik bir sessizliğe çeviriyor.

Ama bazı geceler var

kimsenin bilmediği,

saatin bile ilerlemekten vazgeçtiği.

İşte o gecelerde

içimde bir kapı açılıyor.

Ve sen,

hiç gelmemişsin gibi değil,

hiç gitmemişsin gibi duruyorsun.

Garip…

Hem de çok.

İnsan en çok

söyleyemediği cümlelerle yaşlanıyor.

Ben sana “kal” diyemedim mesela.

Çünkü bazı vedalar

ağızdan çıkmadan önce

insanın içinde gerçekleşiyor.

Sen gittin.

Ben kaldım.

Ama aynı insan olarak değil.

Çok farklı çok yabancı.

Senden önce bir evim var sanıyordum.

Duvarları vardı.

Pencereleri,

kapıları, kilitleri…

Senden sonra anladım

kalp, ev değilmiş.

Kalp, birinin gittikten sonra bile

atmaya mecbur olan bir şeymiş.

Artık anlıyorum.

Bazı insanlar

hayatımızdan çıkmıyor.

Sadece

hayatımızdaki yerlerini değiştiriyorlar.

Sen artık yanımda değilsin.

Ama içimde öyle bir yerdesin ki,

oraya benden başka kimse ulaşamıyor.

Belki de seni sevmenin en ağır tarafı buydu.

Seni kaybetmedim.

Seni,

artık sana ulaşamayacağım

bir yerde buldum.