DOĞMAMIŞ VEDALAR

Vedalara gebeydi hayat.

Doğuracağı ilk şey, adımı unutan bir akşamdı.

Pencerelerde bekleyen perdeler bile

benden önce öğrendi gitmeyi.

Annemin sustuğu dualar kadar yorgundum,

çayın buharında kaybolan bir yüz gibi.

Kimse anlamadı;

bazı insanlar ağlamaz,

yalnızca içindeki evi sessizce boşaltır.

Bir sandalye kaldı benden geriye,

oturuldukça biraz daha eksilen.

Bir de cebimde taşıdığım

telaffuzu zor bir yalnızlık.

Hayat,

vedalara gebe kalmayı iyi biliyordu.

Ben ise

her ayrılığı,

geri dönecekmiş gibi sevenlerden oldum.