GÖRÜNMEYENİN YOLU

Gece, adını kendi cebine saklar.

Yıldızlar susar; gökyüzü, eksik bir cümle gibi bekler.

Karanlık, sandıkları kadar siyah değildir.

İçinde kırılmamış bir ışık taşır;

kimsenin görmediği,

kimsenin adını bilmediği.

Bir gölge geçer yanından.

Ne ses bırakır ardında

ne de yüzünü emanet eder aynalara.

Yol, ona bakarak bulunmaz.

Yol, içindeki sessizliği dinleyebilenlere açılır.

Ben, gecenin en unutulmuş kıyısında

bir lambanın değil,

kendi sönmeyen küllerimin peşinden yürüdüm.

Anladım ki;

en güçlü olanlar gürültüyle değil,

suskunlukla değiştiriyor dünyanın yönünü.

Ve bazı rehberler vardır…

Hiç görünmezler.

Adları rüzgâra karışır,

izleri yağmurla silinir.

Yine de bir sabah,

hiç kimse fark etmeden,

karanlığın içinde yolunu bulmuş olursun.

O zaman anlarsın;

ışık bazen görülmek için değil,

yalnızca bir kalbe yön vermek için vardır.