RUH, ADRES BİLMEZ

Ruh, adres bilmez.

Giden, yalnızca bedenidir insanın.

Ruhu kalır bazen, bir sandalyenin gölgesinde,

bazen unutulmuş bir cümlenin içinde.

Ben seni kaybetmedim.

Sadece dünyanın başka bir sokağına bıraktım sesini.

Bilirim;

ruhlar ayrılığı öğrenmez.

Birbirlerini zamandan değil, sezgiden tanırlar.

Bir gün,

hiç beklenmeyen bir rüzgârın omzunda,

aynı gökyüzüne bakarken,

aynı sessizliği içeceğiz yeniden.

Çünkü bazı karşılaşmaların tarihi yoktur.

Yalnızca vakti vardır.

Ve gidenler...

Gitmeyi başarır belki.

Ama ruh,

sevdiği yere sırtını dönemez.

Mutlaka bulur birbirini

aynı yaranın ışığında,

aynı susuşun kıyısında.

Adını anmam.

Yine de bütün yollar

sana çıkan bir sessizlik taşır.