Bir Yer Yok Bize Bu Dünyada

BİR YER YOK BİZE BU DÜNYADA

​Beli kırılan suların çığlığı,

Titrek lambanın etrafını saran...

Coşkun kitabın yanında yalnızlığı korkutuyor.

"Oku" diyor bir ses,

"Oku ve anla..."

Anla ki öfken kabarsın, kapatsın bu çağı.

​Yılkı atı serinliğinde geçen günün varlığı...

Saçlarından asılı bir kadın, gölgesini tamamlıyor.

Kapıda koklanmış kan çiçeklerinin boynu bükük halleri

Nefessiz bırakıyor toprağı.

Bilirsin; topraksız, güneşsiz büyüyemez çocuklar...

İntiharın eşiğindeki dünyanın son çırpınışı bunlar.

​Eğreti duruyor elimle diktiğim yaşam.

Hani elde yapılan her şey daha kıymetliydi?

Olduramadım yaşamayı, hayatın içinde...

"Her saçının beyazlığı, yaşamdan arda kalan" derdin ya hep;

Benim ardımda o da kalmadı anne...

​Bir çocuk, bir kadın, bir köpek geçiyor önümden,

Önümden tedirgin geçip gidiyorlar.

Gidiyorlar, nereye gittikleri belli değil...

Takipteyim, bir yerde durmuyorlar;

Duracak bir yer yok koca şehirde.

Bir yer... Bu kadar mı zor anne?

​Anne karnında başlayan o duyulmayan sesimiz,

Kuyuya atılan taş gibi görünmeyişimiz...

Toprağın bizi eritmesi kadar gerçek.

Edinilesi bir yer, bu kadar mı zor?