Biz ne ara böyle gaddar olduk?

Biz Türküz…
Ama bunu sadece söylemek yetmez, yaşamak gerekir.

Her şey kendimizden başlar. Çünkü çocuklar bizi dinlemez, bizi izler… bizi kopyalar.
Bu yüzden önce biz düzelmeliyiz.
Biraz daha pozitif bakmalıyız hayata, biraz daha saygı katmalıyız her anımıza.

Bir büyüğümüzü görünce ayağa kalkmak, selam vermek, el öpmek…
Bunlar sadece gelenek değil, insan kalabilmenin inceliğidir.

Büyük çocuk küçükle ilgilenir, onu korur, oynatır. Çünkü sevgi ve empati öğrenilmez, yaşanır.

Aynı sofrada buluşmak…
Birlikte yemek yemek, günü paylaşmak…
Ve o sofradan bir tabak yemeği komşuya uzatmak…
Bir kap yemi sessizce hayvanlara bırakmak…
İşte insanlık tam da burada başlar.

Toprağa basmak…
Aya bakmak…
Yıldızları saymak…
Unuttuğumuz o sade huzuru hatırlamak…

Birisi vefat ettiğinde müziği kapatmak,
“Ben senin acını görüyorum” diyebilmektir aslında.

Herkesin bir uğraşı olmalı…
Eller kirlenmeli, bir şeyler üretilmeli.
Çünkü insan sadece düşünerek değil, yaparak da iyileşir.

Sohbet etmeyi bilmeliyiz…
Doğruya doğru, yanlışa yanlış diyebilmeli…
Ve en önemlisi, gerektiğinde özür dileyebilmeliyiz.

Belki de yapmamız gereken çok büyük şeyler değil…
Sadece özümüze dönmek.

Bir yerden başlayalım…
Bugün, şimdi…

Ve önce…
Varoluşumuza şükredelim.