Doz

İnsan fiziksel olarak da savaşmayı bilmeli.

Gerektiği yerde pençelerini çıkarabilmeli.

Bir yanı liseye, üniversiteye, iş hayatına odaklanıp öğrenirken; diğer yanı da gece işten eve dönerken karşısına çıkabilecek belayı savuşturabilecek kadar güçlü olmalı.

İnsan lüks bir kafede nasıl oturacağını bilmeli ama gerektiğinde orman kanunlarında da yaşayabilmeli.

Pahalı toplantılarda söz alabilmeli ama zamanı geldiğinde kükremeyi de bilmelidir.

Üzgünüm ama korkakların ya da yalnızca iyi niyetlilerin uzun süre ayakta kalabildiği bir coğrafyada yaşamıyoruz.

İnsan her şeyden biraz olmalı.

Bir yanınız şiirler, romanlar, şarkılar yazabiliyorken; diğer yanınız vurduğunu devirebilmeli.

Bir yanınız güzel yemekler yapabiliyor, iyi dans edebiliyor olmalı; diğer yanınız ise ölümü cebinde taşıyabilmeli.

Cehennemde yaşadım ben, şeytanları bilirim.

Gerçeğin kıyafetini giyip ortadan kaybolduktan yıllar sonra kalabalığa karışan yalanı gözlerinden tanırım.

İnsan düzgün bir yolda ilerlemeye çalışmalı.

Ama ayağına sürekli çelme takanların da karşısında ezilip geçilmemeli.

Merhamet göstermeyi bilmeli fakat merhametin istismar edilmesine de izin vermemeli.

Maktul ve fail aynı kişi olabilir.

İnsan hem iyi hem kötü yanlar taşır içinde.

Her şey zehirdir; mühim olan dozudur.

Yerine göre yaşamayı bilmeli insan.

Gerektiğinde o kapıyı çarpıp arkasına bakmadan yürüyebilmeli.

Bazen bazı şeyleri yok ederek düzeltebilirsiniz.

Bazen de olmayanı var etmek gerekir.

Kimi zaman tutunmak cesarettir, kimi zaman bırakmak.

Çünkü hayat, yalnızca ayakta kalma sanatı değildir.

Hayat; ne zaman yumruk sıkacağını, ne zaman el uzatacağını bilmektir.

İnsan hem kılıç olmalı hem kalkan.

Hem fırtına olmalı hem liman.

Ve günün sonunda aynaya baktığında, ne korkusundan kaçmış ne de öfkesine teslim olmuş biri olarak kendini görebilmeli.

Asıl zafer, başkalarını yenmek değil; içindeki canavarı ne zaman serbest bırakacağını, ne zaman zincire vuracağını bilmektir.