İstanbul

Sana tepelerinin ardından bakıyorum İstanbul

Usul usul yağan yağmurun altındaki kalabalıklığına

Öylesine cıvıl cıvıl, öylesine karmaşa.

Kimi zaman kalabalıklığının içinde yalnız hissedip

keşmekeşliğinde eriyorum

Kimi zaman hasbihallere imkân veriyorsun,

tramvaylar dolusu insan hikayelerini dinliyorum.

Sana tepelerinin ardından bakıyorum İstanbul

Ağustos güneşlerin vuruyor camilerine,

Allahuekber nidalarını duyuyorum

Sabahlarımı Ayasofya’yla fethedip

Akşamımı Şakirin’de sona erdiriyorum

Ölüme çare bulmak için Kız Kulene sığınıyorum

Sevdamı ağaçlara kazımak için Çamlıca’na dayanıyorum

Sana tepelerinin ardından bakıyorum İstanbul

Rüzgarlarınla raks ediyor çingeneler

Senden arta kalanları topluyor çöp toplayanlar

Arka sokaklarında vuruluyor kadınların

Topları kaçmaz oldu çocukların

Sana tepelerinin ardından bakıyorum İstanbul

Gökkuşağına renklerini sen veriyorsun

Yutkunduğunda boğazında biriken maviliklerine vuruluyorum

Özgürlüklerine düşkün martılarına imreniyorum

Düşüncelerimin ağlarına yokuşlarında takılıyorum

Yorgunluklarımı çıkmaz sokaklarında bırakıyorum

Sen 33 yılım, sen doğduğum evim

Büyüdükçe seninle kendimize sığmıyoruz.