Göklerin mavisi denize iner,
Bir martı süzülür, sessiz ve derin.
Zaman bir kum saati, durmadan döner,
Yükü ağırdır geçmişteki her kederin.
Yollar mı yorgun, yoksa yolcular mı?
Bilinmez bu yolun sonu nereye çıkar.
Yüreğe ekilen umut tohumları,
Bazen bir rüzgârla kökünden kopar.
Yine de her şafak yeni bir muştu,
Güneş doğar elbet karanlığın içinden.
İnsan, düştükçe öğrenir yeniden uçuşu,
Vazgeçmek değil, sevmek gelir elinden.
Tartışma
Yorumlar
Yoruma katılın
Yorum yazmak için hesabınıza giriş yapın veya yeni bir hesap oluşturun.
İlk yorum için alan hazır
Bu yazı hakkındaki ilk düşünceli yorumu siz yazabilirsiniz.