Leke

Yirmi yedi yıldır nefes almaya çalışıyorum.

Bu nefes kiloyla, parayla mı satılıyor da bir tek benim poşetim boş?

İlla çalıp kaçmam mı gerek?

Öyle dünyevi şeylere çok önem veren biri değilim ben. Beni irite eden şey başkalarının poşetinin dolu olması da değil. En çok onlar alsın nefes, sorun değil.

Ben nefesi dağıtana heybetleniyorum.

Kabarık laflarım var dünyaya karşı. Kendiliğinden gerçekleşen eylemlere tapıyorum, lakin onlara denk gelemiyorum. Bir şeyi istiyorsam yerinden söküp almam gerekiyor.

Yanlış anlamayın; hiçbir şey kimseye altın tepside sunulmuyor. Fakat benim tepsimde kan gövdeyi götürüyor.

Sonra tepsiyi devirdim diye yerden tepki topluyorum.

Kusura bakmayın ama nefes almayı unuttum.

Öyle anlar oluyor ki üflediğim aynada buharlaşma göremiyorum. Sanki ruhumun ahengi mazide bir yerde çürümüş gibi.

Geçen gün içime çektiğim sigara dumanını içimde bir yerlerde yok etmişim; geri gelmedi.

Bir de bu var tabii; doğam gereği yok etmeye meyilliyim.

Belki temellerim eksik atıldı, belki de yanlış.

Doğduğum gün babaannem ölmüş.

Annemin karnından çıktıktan sonra avuçlarımı kilitlemişim. Sanki nefesimi ellerimin arasına almışım da kimse çalmasın diye sıkı sıkı tutmuşum.

Ellerimi açtıktan üç beş dakika sonra 99 depremi olmuş.

Bazen düşünüyorum da; sanki daha ilk günden dünyayla arama görünmez bir mesafe koyulmuş.

Ana rahminden çıkarken yeryüzüne dünyalar tatlısı bir bebek yerine, karanlık bir leke düşmüş sanki.

O günden beri nefes almayı değil, nefesi hak etmeyi öğrenmeye çalışıyorum.

Ama insan bazen yoruluyor.

Çünkü bazıları nefesi ciğerlerine çekerken ben hâlâ avuçlarımı açmayı öğreniyorum.