Mış Muş

Şiir yazılacak adam değilmişiz biz,

Zaten karanlığın doğduğu yerde çiçek mi açarmış hiç?

Güneş bize bir kere doğmuş mu?

Sorgulamak ne haddimize.

Mış gibi, muş gibi yapmadığımızdan mı bütün bu çile?

Sırtımızdaki kambura, boynumuzun eğikliğine yok mu bir çare?

Sonsuz bir hediye verdik insanlara, güvendik.

Çıktık bir yola,

Daha ilk sapakta takıldı lastiğimiz kurulan kapanlara.

Biz zaten yaşamıyorken,

Siz niye bizi diri diri gömmenin peşindesiniz?

Sırtını her sıvazladığımız şımarmış,

Çöpten çıkarıp aklayıp pakladığımız bize kabarmış.

Uçurumdan itilen biz iken,

Yere çakılırken ettiğimiz küfüre ceza kesmek neden?

Suçunu gizleyemeyip kazanın bir parçası gibi görünenlerin devrinde,

Susmayıp sesimizi çıkardık diye,

"BEN YAPTIM" diyebiliyoruz diye ne bu öfke?

Evin en güzel köşesine çökmeyip,

Kapının yanındaki koltuğa oturuyoruz diye ne bu endişe?

Gitmek en çok gidene işkence.

Yani bence...