VİŞNE

Ölmek üzere olan bir kanser hastasının son dileğiydi.Şubatın son demleri... Yıl 1976..Nereden bulacaksın vişneyi kışın ortasında? Kasalar dolusu vişne suyu taşımışlar O'na.. Harareti hastalıktan mı.yaşayamadıklarına hasretten mi hiç bilemedim... Döet yaşında ,birkaç dakikası kaldığını bilmeden karnının üstüne çıkmış sesleniyordum : 'Babaanne öp beni ! '... Tüm acısına rağmen gülümsüyordu. Hiç unutmadım..Ne vişneyi ne babaannemi.. Hayatta hem birisine umut olmak,hem de umut etmek ne güzeldir. Ne şerefli bir duygudur. Bahtınız, tahtınız değildir. olamaz.. Anılar,acılar,yıpranmışlıklar hepimizin heybesinde..ama her ıssızlığın gölgesinde hala yanan bir ateş vardır.O ateşe direndikçe yanarsınız.Egonuz öyle büyür ki sadece sizi övenlerle yücelirsiniz.. Küçücük bir kor bulaşacak diye başkasına dokunmktan imtina edersiniz.. Vay halinize... Herkesin bir hikayesi var.Eğitimi,yolu,kalbi farklı olsa da.. Ya ıssızlığınızda kaybolmayı seçeceksiniz,ya da mutlu olmayı.. Issızlığı seçiyorsanız da vaha rolü yapmayacaksınız.. Vişneler de benim, babaanem de....