Yontulan Taşta Kalan Pervane “Kadın”

Yontulan taşta

Kalan Pervane “Kadın”

Neydim , kurumuş kanın altında

Kendini görememenin huzursuzluğu

Bilememenin okursuzluğu

Üzerimdeki kabuğu aldın ben kaldım

Ağırdım, taşımayı seçen omuzların homurtusuna

Durdum, oysa yürüyordum kimdi beni taşımaya çalışan

Bekledim, arkama baktım gelende yoktu

Kalmış olmanın verdiği eksiklik

Tam karışmayana giden bu düzenli yok

İklimler tedavülden kalkmış

Objeler karşıma yükseliyor

Yeritimi gök

Söz yitimi hislerim gitse uçmasını bilmediği yerlere

Helyum kuraklığında kabuğum

Kavgaların yakıtı

Yemeğin ateşi

Guruldayan midelerde

Anlara saray savrulan bençekimim

Dna senden önce müebbet yemiş

Buna hava muhalefeti deme!

Kadın içiriyorum ona

Kendini yakıyor oksijenin içindeki hidrojen

Sarhoş ağıtlar yükseliyorken biz dumanla anlaşan kabileler

Savaşların ortasında öfkemizle sevişen beyzadeler içinden

Alnımın orta yerine taç giyinen sultanların suratlarına

Kadın kusuyorum;

İnce belli, savruk dudaklı soruların hayaline kış; çıplak ağaçların uzuvlarında arzulara

Kadın tutuyorum ışığın vücudumu emen yerine

Taze karanlığım ses susuyor, olmamış hayal

Uykuya yatan yerime ben koyuyorum yatıyoruz koyun koyuna

Kan tutuyor damarlarımı kar sularına uzatsam

Bu titremeyi tarif edemem de

Beni kadına karışabilirim

Aşkı tarif edemem de kadını gösterebilirdim

Tarif edemem de ağzımı o musluğa dayayıp

Gündelik terlerimi

Akıtabilirdim

Dudaklarım içine kıvrıldı pervanenin

Konuşurken hallerim tüy dökerek kelimeleri

Parçalandı

Zaman denen dişlilerin arasında döndükçe

Unutmayı!

Bilirdim.

Elif Altıntaş