80 li Yılları Özlemek

O yıllarda kaç yaşındaydınız ? 

Ben 74 doğumluyum, 80 ler 90 lar başkaydı bende, hayatımın en güzel dönemleriydi.

Sokakta yakar top veya istop oynadığım yıllar. 

Yeryüzünde teknolojinin olmadığı, cep telefonumuzun bile olmadığı, sobalı evler de kestane pişirdiğimiz yıllar. Evde telefonunuz varsa, arayan kişiyi açmadan bilemezdiniz, bir yeri aramak için dakikalarca hat beklerdiniz. Memlekete daha doğal gaz girmemiş, sadece bazı apartmanlarda kalorifer var.

Mutfaklarda bulaşık makinesi yok, bulaşıklar elde su ısıtarak yıkanıyor. Mikro dalga mı o da neyin nesi.

Banyolarda sıcak su akması, hatta suların akması büyük bir şans. Bazı dönemlerde ancak gece 02.00 de banyo alınabilirdi, o da haftada bir gün.

Otomatik çamaşır makinesi de neymiş arkadaş, merdaneli neyine yetmiyor. Haftanın bir günü çamaşır günü olurdu.

Bilgisayar, ıpad, temizlik robotu, internet, ısırılmış elma gibi günümüzün patronları, hayatımızda yokken nasıl mı yaşıyorduk.

Sabah erken kalkıp, ilk iş sobayı temizlemek gerekir ki yakabilesiniz, tütmeden yanarsa şanslısınız. Her pazar odunluktan balkona haftalık odunlar taşınırdı. Soba genelde salonda olurdu ve evin tek sıcak yeri salon olurdu, diğer taraflara geçerken Sibirya da gibi hissederdiniz kendinizi, hele bir de buz gibi bir yatak odasında uyumak, o soğukta çişinizi bile yapmak işkence gibi olurdu.

Çocuk yaşlarınızda, sobanın yanına konulmuş büyük ve genellikle mavi olan bir leğende yıkanırdınız.

Her akşam leğende yıkanan bulaşıklar. Merdaneli çamaşır makinelerine parmaklarını kaptıranlar.

Siyah beyaz televizyonda tek bir kanal. 

Ödevleri yapabilmek için kalın kalın ansiklopedileri karıştırmak, gerekirse kütüphaneye gitmek. 

Buzdolabının düzenli aralıklarla fişi çekilirdi çünkü buz tutardı. 

Kasetçalarda müzik dinlenir, kaset sararsa kalemle çevirerek toparlanırdı. Video film kasetleri kiralanırdı. Fotoğraf çekmek için önce bir fotoğraf makineniz olmalıydı ve 24 lük veya 36 lık filmler alınırdı, bu filmler bitmeden makine açılamazdı, çekilen tüm fotoğraflar yanardı.

Ne yalan söyleyeyim, yaşamış olduğumuz bu zorlukların hiç birini özlemiyorum. Teknolojinin getirdiği kolaylıkları kullanmayı tercih ediyorum. Özellikle navigasyonu. Navigasyonsuz yıllarda Eyüp'ten Taksim'e çıkarken kaybolan arkadaşlarım vardı benim.

Aslında bizler, 80 li 90 lı yılları özlüyoruz derken, özlediğimiz bu yaşadıklarımız değil, bizler gençlik yaşlarımızı özlüyoruz. Metin Ali Feyyazı özlüyoruz, bizler genç olmayı, anne acıktım demeyi, hayata umut dolu bakmayı özlüyoruz. Çünkü tüm umutlarımız yaşımız ilerledikçe yok olup gidiyor.