Babam

Bir çınar kök salar ya toprağın en derinine,

Göz görmez, el değmez ama can verir serinine...

İşte öyle bir sızıdır senin göğsünde duran,

Evladını sarıp da, sevgisini saklayan.

Sen sarılmayı bilmedin, belki de hiç görmedin,

"Seni seviyorum" derken sesini hiç vermedin.

Ama her gece gelip, biz uyurken üstümüzü örten,

Uzaklardan süzülen o sessiz şefkattın sen.

Alnının her çizgisi bizim için çekilen kahır,

Bilirim, senin kalbin dışından daha nahif, daha ağır.

Kelimelerin yoktu ama duaların vardı derinden,

Bizi koruyan bir kalkan yükselirdi ellerinden.

Gözlerinle sevdin bizi, uzaktan gururla bakarak,

İçindeki o yangını sessizce hep saklayarak.

Fedakarlık dedikleri, senin ömrünün diğer adı,

Dünya yıkılsa üstümüze, sırtımızın sarsılmaz dağı.

Günün kutlu olsun, gölgesinde huzur bulduğum adam,

Seni sessizliğinle, seni o dev yüreğinle seviyorum babam.