Duramam Yerimde!

Duramam yerimde. Deniz kenarında güneşlenen bir el ekmeğini çalıyor. Diğer el işçinin terini alıyor. Sabahın erken saatlerinde fabrikaya gidenlerin ayak izleriyle tatilcinin şezlong izleri yan yana duramaz. Turistin güneşiyle işçinin teri aynı havayı paylaşmaz. Her sabah aynı tramvayda gördüğüm yüzler farklı kaderlerin taşıyıcısı. Biri zengin, diğeri yorgun.

Emeğin değeri giderek eriyor, ücretler yetmiyor, güvencesizlik normalleşiyor, kiralar ve faturalar cebimizi her geçen gün daha fazla boşaltıyor. Turistin güneşiyle işçinin teri aynı havayı paylaşmıyor, limanın ışıkları altında bekleyen gemi işçisiyle sahilde şezlongda yatanın dünyası örtüşmüyor, bu çelişki suskun kalmaya izin vermez. Kadınların emeği evde ve işte üst üste biniyor, gençler staj ve geçici işler arasında hayal kurmayı unutur hale geliyor, umutlar parçalanmış, dayanışma zayıflamış durumda.

Burada şunu da ifade etmek istiyorum. Borcu olan insanlar sakin kalıp düşünecek kadar rahat değiller, borç ödemek çoğu zaman birinci gündem maddesi, faturalar, kredi taksitleri, kira derken insanın nefes alacak zamanı kalmıyor. Üniversite öğrencilerine verilen krediler de ayrı bir tuzak, eğitim hayatı boyunca yüklenen borçlar, mezuniyetle birlikte gençleri hayata borçla başlatıyor, diploma ellerinde ama özgürlükleri ellerinden alınmış gibi. Bu durum sistemin ve kapitalizmin bilinçli bir mekanizmasıdır ve insanları sürekli borçlu tutarak sorgulamayı, düşünmeyi, risk almayı engelliyor. Hayatında hep bir yere borçlu olmak insanın cesaretini, zamanını ve enerjisini çalıyor, böylece sistem hep bir köle üretir. Düşünme zamanı yoksa, harekete geçme zamanı da daralır, sorgulama zayıflar, itiraz etme gücü azalır, bununla beraber borç meselesi kolektif bir kriz haline gelir.

Bu yüzden duramam yerimde! Çözümümüz el ele tutuşup yürümektir. Sokakta, işyerinde, okulda yan yana dururuz. Borç yükü altında ezilenlerin sırtına bir omuz koyarız. Öğrencinin kredisiyle başlayan köleliğe birlikte “yeter” deriz. Küçük dayanışma sofraları kurarız. Hukuki bilgiyi paylaşırız. Çocuk bakımını ortaklaştırırız. Kiralara, ücret gaspına karşı birlikte dururuz. Her adım özgürlüğe bir davettir. Bu yazıyı okuyan kişi de “Duramam yerimde” derse umutla yan yana durmuş olacağız.