Eksiliyorum

Eksiliyorum artık
bu kentin kuytularında.

Şurada durmanın
ağır yükü omuzlarımda.

Duvarlar, pencereler
ve şu dünyalık telaşların arasında
sana yorduğum eski düşler,
avuçlarımda kalan tozlu zamanlar...

Ve önümde uzanan
o sessiz gece.

İçimde durmadan yankılanan
yabancı bir ses;
paslanmış bir çan kulesinin
geceye bıraktığı son çınlayış.

Gövdem,
iskelesi yıkılmış bir limanda
demir atmış bir gemi sanki.

Artık hiçbiri acıtmıyor.
Hepsi birer hatıra.

Bir zamanlar kül eden o yangın
şimdi yalnızca
soğumuş bir is içimde.

Ucu yakılmış mektupların arasına
sıkıştırmıyorum artık adımı.

Kendimden eksilenleri
kimsenin ellerine bırakmıyorum.

Söyle,
bir insan
neden gelip de yerleşsin ki
benim bu enkazıma?