GECE YARISI

Yağmur vardı o gece.

Şehrin bütün sokakları

eski bir yaranın içi gibi kokuyordu.

Kadın, pencerenin önünde oturmuş

gitmeyen şeyleri düşünüyordu.

Bazı insanlar giderdi çünkü,

ama sesleri kalırdı perdelerde.

Bir fincanın kenarında,

yarım kalan bir şarkıda,

gece tam uykuya dalacakken gelen o ağırlıkta.

Adam aylar önce

sadece “Bekle” demişti.

Ne zaman döneceğini söylemeden.

Ne de döneceğinden emin olarak.

Kadın önce kızmıştı buna.

Sonra kırılmış.

Sonra alışmış gibi yapmıştı.

Ama insan

alıştığı şeyi neden her gece düşünürdü?

Bir akşam

masanın üstündeki mum kendi kendine söndü.

Kadın bunu uğursuzluk saydı.

Çünkü o gün içinde sebepsiz bir taş vardı.

Sanki kalbi

olacak şeyi herkesten önce duymuştu.

Gece yarısına doğru

kapı çaldı.

Kadın önce kalkmadı.

Çünkü bazı sesler

insana geçmişini getirirdi.

Kapı ikinci kez çaldığında

elleri titredi.

Yavaşça yürüdü koridora.

Ve kapıyı açtı.

Adam oradaydı.

Saçlarında yağmur,

gözlerinde yorgun bir dönüş vardı.

Sanki bütün yollar onu eksiltmişti de

kadına gelince yeniden insan olmuştu.

Kadın hiçbir şey söylemedi.

Çünkü bazı kavuşmaların dili olmazdı.

Adam usulca baktı ona.

“Geç kaldım,” dedi yalnızca.

Kadın gülümsedi sonra.

Biraz kırgın,

biraz mucize gibi.

Ve o gece

şehirde ilk kez

iki yalnızlık aynı evde uyudu.