Gök ve Ayna: İki Ruhun Muazzam Yıkımı

Zamanın ötesinde bir yerde, geceye hükmeden bir adam,

Ay'a aşık, Ben'liğine düşkün... Gerisi şiir olan bir fani.

Biri gecenin matemine esir, gökteki kusursuz yalnızlığın pervanesi,

Diğeri kendi ruhunun dehlizlerinde kaybolmuş, gururunun zirvesinde bir şair.

Mağrurdu duruşu, dünyaya sığmazdı o devasa ruhu,

Ama bir tek Ay'ın soğuk, asil çehresinde kaybolurdu tüm gururu.

O, başını her kaldırdığında gümüş bir ışıkta arardı şifasını,

Yeryüzünün çamurundan kaçıp, göğün o asil yalnızlığına sığınırdı.

Diğeri ise bir aynanın karşısında kurmuştu krallığını,

Kendi yankısından başka hiçbir sese inanmayacak kadar kibirliydi.

Evren bile şaştı bu imkansız çekimin hiddetine,

Yörüngeler şaşırdı, yıldızlar sustu bu deliliğin önünde.

Sonra bir gece, gümüş renkli bir ışık süzüldü derinden,

Bir kadın belirdi, sanki o asil Ay'ın ta kendisinden...

Kader, iki uçurumu tek bir köprüyle bağladı o an,

Biri göğe bakarken, diğeri aynada ilk kez bir başkasını gördü.

Adamın karanlık dünyasına bir kor gibi düştü kadın,

Gözlerinde asırlık bir masal, dilinde söylenmemiş bir söz bu kadının.

Ben'liğine düşkün o adam, ilk kez diz çöktü bir nur karşısında,

Kendi şiirinde kayboldu, o kadının büyülü masalında.

Dokundular birbirlerine, biri eridi gururunun tahtından,

Diğeri vazgeçti gökyüzünün o büyüleyici, soğuk saltanatından.

Ay'a aşıktı adam, ama artık kadın olmuştu o hilal,

İmkanın ötesinde, efsanevi, destansı bir hayal...

"Seni sevmek," dedi Ben'liğine Düşkün olan,

"Kendi gölgemden vazgeçip senin ışığında kaybolmaktır."

"Seni sevmek," dedi Ay'a Aşık olan,

"Gökyüzünü yeryüzünde, senin gözlerinde bulmaktır."

Ne Ay teselli edebilir artık bu aşığın yanan yüreğini,

Ne de hiçbir ayna silebilir kalplerine kazınan bu amansız izi.

Tarih, kendini yok ederek tek bir can olan iki ruhu yazdı...

Geriye Sessiz bir gecede Aydınlık bir vicdan karşısında, sinema perdelerine sığmayacak, asırlar boyu anlatılacak

O muazzam, o gururlu, o efsanevi yıkım kaldı.