GÜVEN

güven, birisinin hediye edebileceği en kusursuz hediye olsa gerek.

tüm ilişkilerin temeli değil midir ?

arkadaşlığın, dostluğun, ilişkilerin, evliliklerin, ailenin, çalışma hayatının bile.

daha yeni doğmuş bir bebekken, en çok güvendiğimiz kişinin kucağı en az ağladığımız yerdir. adının ne olduğu hiç önemli olmayan, bizim kendisine anne olarak seslendiğimiz kişi ile öğreniriz güvenmeyi. annemiz yanımızda ise bize hiç bir şey olmaz.

büyüdükçe, çevremizdeki insanlar arttıkça sevdiğimiz kişiler de artar, ancak annemizin güvendiği kişiler bizim güven çemberimize girebilir, zaten güvenli görmediği insanları yanımıza yaklaştırmaz. 

ta ki bizim yaşımız ilerleyip, okuldan, spor kulübünden, dershaneden, mahalleden, oradan buradan kendi kendimize edindiğimiz çevremiz olana kadar. 

mahalle arkadaşlarımız, öğretmenlerimiz, sınıf arkadaşlarımız, sevgilimiz, mesai arkadaşlarımız, iş ortaklarımız, dostlarımız derken koca bir çevremiz olur.

yaşımız biraz daha ilerlediğinde kime güvenmeliyiz kim çürük elmadır yavaş yavaş elemeye başlarız.

İsveç de yapılan bir araştırma da, bir kadına sorulmuş:

hiç tanımadığınız birine güvenir misiniz diye

kadının cevabı, bizim coğrafyamıza göre oldukça şaşırtıcı: 

TABİKİ GÜVENİCEM TANIMIYORUM Kİ  

buradan çıkardığımız sonuca göre, İsveç de, karşılaştığınız kişilerin potansiyel suçlu olduğu gibi bir şey öğretilmiyor, insanlar ilk merhabalarında birbirlerinden şüphe duymuyorlar.

halbuki burada öylemi, daha küçük yaşta çocuklarımıza, tanımadığı insanlarla konuşma yasağı koyuyoruz. çünkü o kişileri tanımıyoruz ve onlar bizim için potansiyel suçlu.

şöyle bir düşünecek olursak, biz tanıyıp da güvendiğimiz bir çok kişiden hayal kırıklığı yaşamadık mı, belki de bizim için doğru insanlar henüz tanışmadıklarımızdır.

karşımızdaki kişiye, firmaya, bankaya, kuaföre, hastaneye, okula, mahalle bakkalına bile güven duymuyorsak bağlantıda bulunmayız.

aşık olduğunuz kişiye güven duymuyorsanız, ilişkiniz bitmeye mahkumdur.

kısacası hayatımızı güven altında tutabilmek için, güvendiğimizi düşündüğümüz çevremizde kapalı kalmayı tercih ederiz. 

başıma bir şey gelirse, bu insanlar benim için gerekirse bileğini kesip bana kan verir. dediğimiz çevrenin sınırları bize yeterli gelir.

güven, birisinin hediye edebileceği en kusursuz hediye. bu duygu öyle bir duygudur ki, bir kere sarsıldı mı vay halimize. hele bir de en sevdiğimizden kazık yediğimiz zaman, en sevdiğimize güvenimiz kaybolduğu zaman, en değerli hissimizi kaybetmişiz gibi hissetmez miyiz?