Hastaneye Yalnız Gitmek

Bugünün konusu da hastaneye yalnız gitmek. Şöyle bir bakınca hani, “Ne olacak, alt tarafı hastaneye gidiyorsun.” gibi geliyor bazı insanlara. Ama işin içinde yalnızlık varsa, o kapıdan içeri girmek sandıkları kadar kolay olmuyor. Çünkü insan zaten yorgun, halsiz, bitkin oluyor ve hastaneye giderkenki o yol insanı daha çok yıpratıyor, düşünmeye sevk ediyor. Her şeyi kendin yapmış olmanın ağırlığı zorluyor insanı. Kalabalıklar içinde yalnız hissettiriyor.

Hastane koridorları zaten soğuktur. Ama insan yalnız olduğunda o soğuk daha da derine işler. Etrafında yakınlarıyla bekleyen insanları gördükçe, eksikliğini en çok o an hissedersin. Çünkü bazen canını acıtan şey hastalık değil, yanında birinin olmayışıdır. Yalnız hastaneye gitmek, güçlü olduğunu değil; mecbur kaldığını gösterir çoğu zaman. Her insan ister yanında biri olsun, başında beklesin, “İyi misin?” diye sorsun.

Bazen de maalesef insanlar yalnızlığa öyle mahkûmdur ki hep yalnız gitmek zorunda kalırlar. O serumun bitişini yalnız beklemek, iğne yapılırken elini tutacak birinin olmaması… Nasıl bir kalp kırıklığı, tarif bile edemiyorum.

Hayat en çok da her şeyle tek başına mücadele etmek zorunda kalan bir kız çocuğuna zordur. Küçücük yaşta güçlü olmayı öğrenmek zorunda kalan, kimseye yük olmamaya çalışan, en çok da canı yandığında sessizleşen bir kız çocuğuna… Hastaneye yalnız gitmek de işte bu yüzden sadece bir hastane yolculuğu değildir. Bazen yıllardır taşınan yalnızlığın, sessizliğin ve içe atılmış tüm kırgınlıkların en ağır hissedildiği yerdir.