Sığamamak

Sana yüklenen kalıba sığmamak bulunduğun doğduğun eve sığamamak hayatta kendine bir yer edinememek ne kadar da zor sürekli bir yere yabancı hissedersin aidiyet hissi oluşmaz. Derler ya kokusunu aldığın eve ait değilsindir diye ait olduğunu düşündüğün evin kokusunu alırsın bazen. Kapısını açtığın an yüzüne bir koku çarpar ama asıl yüze çarpan o eve yabancı olduğunu fark etmektir. Ağır gelen yabancılıktır.

Kaçmak isteriz, bir yerlerden çekip gitmek isteriz; sıfırdan başlamak, yeni bir hayat kurmak isteriz ama her kaçış iyi değildir her başlangıç güzel değildir. Sıfırdan başlamak diye bir şey de yoktur insan bu kadar değişimin içindeyken acılarını, yaşanmışlıklarını yok sayıp nasıl sıfır noktasına, hiçliğe dönebilir ki? Yeni bir yere gidersin ama acıların da yaşanmışlıkların da seninle gelir.

Bu noktada insanın yapabileceği onca acıya onca yaşanmışlığa rağmen daha güçlü başlamaktır. Hiçlikten değil küllerinden doğmaktır.

Yeni bir yerin bilinmezliği güzel gelir oysa her bilinmezlik güzel midir? İnsanı en çok bilinmezlik boğmaz mı? Bilinmeyenin güzelliği yüzleşene kadar güzeldir. Yüzleşmelerde kendinde başlamalı zaten kendinle yüzleştiğin an baştan başlayabilirsin belki sıfırdan değil ama geldiğin yolun yüklerini bırakarak. Hafiflediğin an güzelliklerin de tadına varabilirsin. Yeni bir yere de alışabilirsin.

Derler ya "ya dayan ya da yan" küle dönmeyecek kadar yanıp iyileşecek kadar hafifleyebilmek. Peki ya iyileşmek? İnsan nasıl iyileşir, neyle iyileşir? İnsan yüklerini nasıl bırakır, nasıl hafifler anlatınca mı içine atınca mı unutmaya karar verince mi kolay mı o kadar unutmak kolay mı iyileşmek?

Hastalıklı zihniyetlerin yanında iyileşmek kurtların arasında kuzu olmaksa. Ya kaçamıyorsan, gidemiyorsan kurtlara yem mi olacaksın? Kurtlar zaten en iyi bildiğimiz en çok tanıdıklarımız değil mi?

Şimdi iyileşmeyi mi seçiyorsun yem olmayı mı?