HER AKŞAM BİR PARMAK DAHA İÇERİ

Gittin sen gittin ve evin eşyaları yer değiştirmeye başladı

önce mutfaktaki saat durdu

sonra annemin yıllardır açmadığı çekmece

sonra balkondaki sandalye

kimse oturmadığı halde

her akşam bir parmak daha içeri

bir insan gidince

odadaki nesneler

onun tarafını tutmaya başlıyor

bunu çok geç öğrendim

bir doktorun masasındaki kalem

bir berberin aynasında unutulmuş tarak

kapısı kapanmayan eski bir dolap

hepsi birilerinin hayatından kalma

yarım kalmış cümleler gibi

odalar da sahipleniyor

kendine kalanları

Gittin sen gittin ve şehir küçülmeye başladı

otobüs durakları aynı kaldı

ama bekleyenler değişti

fırının önündeki adam

bir gün gelmedi

ertesi gün başka biri geldi

ekmekler yine sıcaktı

bazı yoklukların üstünden

buhar hâlâ çıkıyor

Gittin sen gittin ve çocukluğum

evin arkasındaki arsada kaldı

çivilerle tahtalara isim çakardık

kimse o yazıyı okuyamazdı

gömdüğümüz misketleri

yıllar sonra bulamadık

artık aramıyoruz

kaybettiklerimizi

Gittin sen gittin ve ben

kitapların son sayfasından korkmaya başladım

Gittin sen gittin ve yıllar geçti

bir sabah gökyüzüne baktım

hiçbir şey olmamış gibiydi

kuşlar aynı telaşla uçuyordu

çaydanlığın kapağı kaynarken titriyordu

karşı apartmanda biri perdeyi açıyordu

o zaman anladım

dünya acımızı bilmiyor

ama yine de

her sabah kapıyı açıp içeri giriyor

Gittin sen gittin ve ben kaldım.

Resul Bayraktar