İçimde Sönen Şehir

İçimde sönmüş bir şehir var,
Işıkları tek tek unutulmuş.
Sokaklar dolu gibi görünüyor dışarıdan,
Ama kimse evine dönmüyor aslında.

Bir kahve soğuyor masanın üstünde,
Ben içmeyi bile erteliyorum kendimden.
Her şey yapılacak gibi duruyor,
Ama hiçbir şey başlamıyor benden.

Yorgunluk değil bu, daha derin,
Adı konmamış bir ağırlık gibi.
Ne uyku düzeltiyor içimi,
Ne de uyanmak değiştiriyor.

Ve ben…
Kendi içimde kaybolmuş bir adresim,
Kimse sormasa da
Hâlâ oradayım.