Nehir

içindeki kırgınlıklarla sessizce yaşayan bir insanın, tüm acılarına rağmen umudu bırakmayışını anlatır. Gece ve ay ışığı, yalnızlığı simgelerken; son yıldız ise insanın her şeye rağmen hayata tutunma isteğini temsil eder.

İçimde sönmüş bir şehir var; dışarıdan her şey normal görünse de ben içten içe kaybolmuş, yorgun ve durgun bir haldeyim. Ne dinlenmek ne de zaman bu hissi değiştirebiliyor, sadece içimde sessizce dağılan bir dünya taşıyorum.

"Bazı insanlar hayatımıza beklenmedik bir anda girer ve bize daha önce hissetmediğimiz duyguları yaşatır. Zamanla varlıkları sıradan bir alışkanlıktan öteye geçer; özleme, sevgiye ve anlamlı bir bağa dönüşür."

İnsanın kendi düşüncelerinden kaçmaya çalışmasını ama yine de zihninin içinde kaybolması… Dışarıdaki gece ve ay ışığı ne kadar sakin görünse de, içinde geçmeyen bir yorgunluk ve susmayan düşünceler..

Ne kadar yorulsam da içimde hâlâ umut taşıyorum. Karanlık gecelerden geçsem bile bir sabahın geleceğine inanıyorum. Bazen kırılıyorum ama yeniden yeşermeyi de biliyorum.

Yakınlık gibi görünen ama ruhen eksik kalan bir sevginin içsel sorgulamasını, bir kalbin içinde bile yalnız kalmanın hüznünü anlatan bir şiir.

Kalabalıklar susarken Gerçek yalnız kalır ortada, Doğruyu söyleyen yorgun, Yanlış alkışlanır bazen bu dünyada.

Kendi sesimden kaçıyorum geceleri, duvarlar beni tanıyor, ben kendimi değil.

.

Her gidiş, içimde kalanlara dokunur..

🌙

Bildiğimiz hâlde yine de acıttı; kaçınılmaz olanı yaşayıp sustuk.