Kalbimin İlk Hikayesi

İlk kez bir el tuttum seninle,

Sanki yıllardır eksik kalan bir mevsim geldi.

Kalbim, adını bilmediği duygularla

Sessizce sana doğru yürüdü.

İlk kez bir gülüşe bu kadar takıldım,

Günlerim sesinin izinde geçti.

Sen fark etmeden,

Hayatımın en güzel alışkanlığı oldun.

İlk kez birine “kal” demek istedim,

Gitme korkusunu tanıdım seninle.

Çünkü bazı insanlar gelir,

Ve insanın içindeki bütün yalnızlığı değiştirir.

Şimdi her yeni günün içinde

Biraz sen varsın.

İlklerimi sana emanet ettim;

Heyecanımı, sevgimi, bekleyişimi…

Ve anladım ki,

Bazı kalpler bir ömre değil,

Bir bakışa sığarmış.