Sessiz Umut

Ay ışığı vuruyordu geceye,

Şehir yorgun, sokaklar suskundu.

Ben ise kalbimin içinde

Adını koyamadığım bir boşlukla yürüyordum.

İnsan bazen hiçbir şey olmamış gibi güler,

Ama içinde devrilen şeyleri kimse duymaz.

Bir bakışta kırılır,

Bir cümlede toparlanır,

Sonra yeniden dağılır sessizce.

Yine de vazgeçmiyor insan…

Bir gün güzel olacak diye

Kendini kandırmaktan değil,

Gerçekten inanmak istediğinden.

Belki de umut dediğimiz şey,

Karanlığın içindeki son yıldızdır.

Sönmeye yakınken bile

Göğe bakmayı bırakmamaktır.