Düşünmek istemedim bugün,
çünkü bazı düşünceler
insanın omzuna çöken gece gibi.
Sustum.
Belki geçer sandım içimdeki kalabalık,
ama insan en çok
kendi kafasının içinde kayboluyormuş.
Bir pencere açtım geceye,
ay ışığı vurdu duvara.
Ne kadar güzel görünse de dünya,
içimde hâlâ adı konmamış bir yorgunluk vardı.
Düşünceler…
bazen bir sokak gibi değil,
çıkışı olmayan uzun bir koridor gibi.
Yürüdüm.
Kendime rastlamamak için
kendimden kaçtım saatlerce.
Ve anladım;
insan bazı geceler
uyumak istemez aslında,
sadece zihni biraz sussun ister.
Tartışma
Yorumlar
Yoruma katılın
Yorum yazmak için hesabınıza giriş yapın veya yeni bir hesap oluşturun.
Yüreğinize sağlık. Kesinlikle öyle de ben buna kendimce güzel taktik buldum 🙃 arsız misafire nasıl davranırsam zihnimdeki düşüncelere de aynı taktiği uyguluyorum
Yanıt yaz
Yanıt yazmak için giriş yapın.
Haklısınız 🙂 Bazı düşünceler gitmiyor zaten; insan sadece onlara evin sahibi olmadıklarını hissettirmeyi öğreniyor.
Bu nasıl geçecek?
Yanıt yaz
Yanıt yazmak için giriş yapın.
Bilmiyorum… ama insan en karanlık geceye bile alışıyor.
Basit pratik şimdi gözünün önüne beyaz fil 🐘 getir pembe kulaklı iyice gör onu gördüğünü düşünerek yok et o beyaz fili pembe kulaklı bu beyaz fil yok olsun zor değil mi odak fil oldukça yok olmuyor işte düşünceler de öyle
Bazen en gürültülü kalabalık, insanın kendi içinde kurduğu sessizliktir. Bu şiir o görünmeyen kalabalığın içinde dolaştırıyor okuyucuyu. "Kendimden kaçtım" dediğimiz yerde aslında kendimize en çok yaklaştığımız anları anlatmışsınız. Kaleminize sağlık.
Yanıt yaz
Yanıt yazmak için giriş yapın.
Kelimelerimin sizde böylesine anlam bulması tarifsiz bir mutluluk. Görünmeyen kalabalığı fark eden gözlerinize, hisseden yüreğinize teşekkür ederim.