İSTASYON

İstasyonda seni arar oldu gözlerim,
Hafızam geçmişin gölgesiyle oynadı.
Yamacımdan geçen her yabancı,
Senin sesinle fısıldadı usulca kulağıma:
“Kavga edişlerini bile özledin değil mi?”
​İçinden geldiği gibi,
Kuralları hiçe sayan bir çocuk gibi;
İlk trenle yanına gelesim var şimdi.
​Özlemişim…
Keskin bir rüzgar gibi delip geçti içimi.
Peki ya sen…
Sen de böyle yoruldun mu özlemekten beni?