İswayhout: KÖPRÜ, spin off

Sanki dünyamız, aynalarla hızlanmış yıldızlı sistemlerle çalışıyordu.

Ona sen kimsin diyerek seslenmeden, bana söylediği üç kelime şuydu: “ Ben zamanın bekçisiyim” Ellen.

Şakamı yapıyorsun? Diyecek ortamın olmamasıysa epeyce ironikti. Sanırım evrenin şakası dünyevi yatta olan insanlardan farklı yapılıyordu.

Ellen, bilincinin düşünce dalgalarında gezinip dururken, o şey kendisini daha açıklayıcı ve tasvir edici diliyle tanıtmaya başlıyordu.

“Ellen Wootny”

“Geçmişin, geleceğin ve şimdiki halin aslında aynıdır, sana ışığın kaynağından gelen sesin formuyla konuşuyorum.”

Ellen o an anladı. Houthway kasabasının geçiş kapısı olduğunu.

Ama bir tarafı tedirgindi. Dudaklarındaki kuru his, narenciye yemiş gibi bir tada akmıştı. Vücudunun teni, hafiften değişiyordu. Ellen sonrasında avucunun içine düşen ilk yağmur damlasına tekrar baktı. Hala ıslaklık, ilk yağmurun düştüğü gibi aynı kütledeydi. Belki de bu onun kasabadan sonra gideceği o köprünün anahtarıydı. Orada daha da ileriden bir ontolojik çocuk ile tanışması gerekiyordu.

“Sen bana düz şekilde, geçmişimi ve geleceğimi söylüyorsun. Üstelik şimdiki anımı da düz bir çizgiye koyuyorsun ve aynı diyorsun.