Neotriz L & S (Bölüm I)

Buraya nasıl geldik?

Lumix iki duvar dört köşeli bir apartman dairesinin 2 numaralı kapının eşiğinden sesleniyordu. Duyduğu ses, çilingir sesiydi. Birisi anahtarını unutmuş ardından çilingirci çağrılmıştı. Ama işini yapan adam yavaşça kakırdanarak sinirleniyordu.

“Bu kapı içeriden kilitlenmiş. Kim var orada, Açılmıyor!” diyerek. Kısa saçlı, kahverengi gözlü adamı zan altında bırakıyordu.

Adam da ona burasını benden başka kimse bilmiyor, birisinin evime gizlice girip, kendisini kitlemesi size mantıklı geliyor mu? diyordu.

Lumix etraflıca ne olduğunu kavramaya çalışıyor yaşananları takip ediyordu. Ardından adamın kapı komşusunun olaya dahil olmasıyla birlikte, kapının kolunu ileri geri ittiren çilingirci sonunda açılıyor galiba diyerek gevşemişti. Vücudu hissettiği baskıdan sonra, terlemesi geçmişti.

Kapı açılacağı sırada, Komşu: “Bu dairede sizden önce yaşayan orta yaşlı bir beyefendi vardı.” dedi.

Oldukça sakin, bir o kadarda naifti. Aynı sorunları kendisi de yaşıyordu. Ona kapı kilidinin yağlanması gerektiğini veya değişmesi gerektiğini her karşılaşmamız da anlatıyordum. O da çok bilmişliğiyle dediklerimi kulak arkası ediyordu.

Sonra adam da merakından sordu: “Kaç kere anlattın?”

"Madem anlattın neden ikna edemedin diyerek biraz da espri yaparak komşuya takılıyordu.’’ Çilingirci hafiften araya kaynayan kiracıya ayar olmaya başlamıştı.

“İsminiz nedir ” diye soran adam:

“Bundan sonra sıklıkla karşılaşacağız. Bir süreliğine buraya taşındım.” Lo-Te otelinin grafikeriyim.

Komşu, Lavantin sohbete alakasız bir yerden girdi:

“Bu şehrin havasını içinize çektiğiniz de bütün düzeninizi buraya taşımak isteyeceğinizden eminim diye cevap verdi.”

—“Neden dedi adam alıcı gözlerle.”

Çilingirci, yağlı elleriyle ağzını sildikten sonra:

‘‘Çok konuşuyorsunuz diyerek,’’ avazının çıktığı kadar bağırırken, Kapı kolunun yağlanmış demiri elinden kayarak eşiğe düştü. O havayla birlikte daireye yeni taşınan adam ve Lavantin arasında yaşanan bakışmalar, ortamı iyice komik bir duruma getirmişti. İkisi de gülmemek için çaba gösterirken dillerini ısırmışlardı.

Adınızı söylemediniz. Yoksa adsız mısınız diye şaka yapan Lavantin, siz diye mi hitap etmemi isterseniz diye sordu.

Çilingircinin yanından uzaklaşan adam. “Adım Samet” derken kısık sesle konuşmaya başlayıp, aman abi başımızı belaya sokmayalım. Kilidi açmaktan vazgeçip gitmesin zaten hafta sonu, evinizi hotel olarak kullanmak istemiyorum diyerek ortamı değiştirmişti. Lavantin’in memnuniyeti, kulaklarına kadar varıyordu. Samet ona ses tonunu koruyarak, adsız ile ilgili söylediği cümleyle alakalı kısa bir hikaye anlatmaktaydı: ‘‘Sevgili dostum, üreyen hiçbir canlı adsız olmaz. Sokakta gördüğümüz canlıların bir türü var, türlerine göre isimleri var. Ve bizimde tek gerçek ismimiz var. İnsan.’’

Lavantin, ‘‘siz dedi felsefeden ful mu çektiniz?’’

‘‘Hayır ama lise yıllarında bir defaya mahsus sekizde sekiz yapmıştım. O gazla birlikte ilk sınavım benim için büyük bir tecrübe olmuştu.’’

****

Lumix soğuk eşikte beklemekten yorulmuştu. Öte yandan da üzerine çilingircinin elinde tuttuğu vidaların düşmesinden şüphe duyuyordu.

Samet dairenin ayakkabılık çekmecesinin üzerine koyduğu şehir haritasını eline aldı. Karton kaplı tabloyu yapışkanından ayırarak haritayla göz göze geldi.

Lavantin sordu: “Bu nedir?”

—Samet, kalın sesiyle konuştu: “Buradan şehirde gidecek olduğum güzergahımı belirliyorum.

‘‘Hani demiştin ya, bu şehrin havası diğer şehirlere benzemez.” Haklılık payın var.

Lavantin, onun bu şehre birden fazla kez gelmiş olabileceğini tahmin etmişti. Ama şehir yüz on bir kilometre kare alandaydı ve uluslararası havalimanında çalıştığı için hiç bu ada benzer yolcunun geldiğini hatırlamıyordu. Onun da yapacağı ilk şey, ilk iş gününde yolcu listelerini baştan sonra ayıklamak olacaktı.