Neotriz: L ve S

Buraya nasıl geldik?

Lumix iki duvar dört köşeli bir apartman dairesinin 2 numaralı kapının eşiğinden sesleniyordu. Duyduğu ses, çilingir sesiydi. Birisi anahtarını unutmuş ardından çilingirci çağrılmıştı. Ama işini yapan adam yavaşça sinirleniyordu.

“Bu kapı içeriden kilitlenmiş. Açılmıyor!” diyerek.

Kısa saçlı, kahverengi gözlü adamı zan altında bırakıyordu. Adam da ona burasını benden başka kimse bilmiyor, birisinin evime gizlice girip, kendisini kitlemesi size mantıklı geliyor mu? diyordu.

Lumix etraflıca ne olduğunu kavramaya çalışıyor yaşananları takip ediyordu. Ardından adamın kapı komşusunun olaya dahil olmasıyla birlikte, kapının kolunu ileri geri ittiren çilingirci sonunda açılıyor galiba diyerek gevşemişti. Vücudu hissettiği baskıdan sonra, terlemesi geçmişti.

Kapı açılacağı sırada, Komşu: “Bu dairede sizden önce yaşayan orta yaşlı bir beyefendi vardı.” dedi. Oldukça sakin, bir o kadarda naifti. Aynı sorunları kendisi de yaşıyordu. Ona kapı kilidinin yağlanması gerektiğini veya değişmesi gerektiğini her karşılaşmamız da anlatıyordum.

Sonra adam da merakından sordu: “Kaç kere anlattın?”

Madem anlattın neden ikna edemedin diyerek biraz da espri yaparak komşuya takılıyordu.

“İsminiz nedir? ”

“Bundan sonra sıklıkla karşılaşacağız. Bir süreliğine buraya taşındım.” Lo-Te otelinin grafikeriyim.

Komşu, Lavantin: “Bu şehrin havasını içinize çektiğiniz de bütün düzeninizi buraya taşımak isteyeceğinizden eminim diye cevap verdi.”

—“Neden dedi adam meraklı gözlerle.”

Çilingirci, çok konuşuyorsunuz diyerek, avazının çıktığı kadar bağırdı. Daireye yeni taşınan adam ve Lavantin arasında yaşanan bakışmalar, ortamı iyice komik bir duruma getirmişti. İkisi de gülmemek için çaba gösterirken dillerini ısırmışlardı.

Adınızı bahsetmediniz. Siz diye mi seslenmemi isterseniz dedi komşu.

Çilingircinin yanından uzaklaşan adam. “Adım Samet” derken birde kısık sesle konuşmaya başlayıp, aman abi başımızı belaya sokmayalım. Kilidi açmaktan vazgeçip gitmesin zaten hafta sonu, evinizi hotel olarak kullanmak istemiyorum diyerek ortamı yumuşatmıştı.

Lumix soğuk eşikte beklemekten yorulmuştu. Öte yandan da üzerine vidaların düşmesinden şüphe duyuyordu. Çilingirci kilidi açmaya yakındı.

****

Samet dairenin duvarına koyduğu şehir haritasını eline aldı. Karton kaplı tabloyu yapışkanından ayırarak haritayla göz göze geldi.

Lavantin sordu: “Bu nedir?”

—“Buradan güzergahımı belirliyorum. Hani demiştin ya, bu şehrin havası diğer şehirlere benzemez.” dedi

 “Samet,” İswayhout yolculuğu öncesinde hazırlıklıydı. 2 saat uçak yolculuğu ile gelmek yerine, o sıradan basit bir otobüs yolculuğunu secmisti.

Işık formu, bugüne kadar dışarıdan gelen etkilere kayıtsız kalmaktaydı. Kapının açılıp ileriye doğru itilmesiyle, kendisini duvarlarda bulan Lumix, ışığının kırığından korkmuştu. Kendisi görünmezken, Samet bir şeyleri fark etmişti. Komşusuna hadi gel bir çayımı iç demesiyle ardından bir bahane üretip, postalaması arasında geçen zaman dakikanın onda biri kadardı.

Komşu kırılmıştı.

“Madem öyle dedi, öfkeli şekilde saydıra saydıra karşı dairesine girdi. Dış kapıyı öyle sert çarpmıştı ki, kapının sesi Lumixi daha da dışsallaştırıyordu.

—Kür neredesin? Burada ne işim var benim diyordu.

Ama bilmiyordu ki her şey Kür bilincinin Julian üzerinden yapılmış olan plandı. O zamanlar Kür, kendi ontolojik kırılmasına girmediği akışta evrenin tek düzinenin içinden ayrıldığının farkındaydı.

Milyarlarca insan zihninin neredeyse hepsi hasarlıydı. Ama onun da yapmak istemediği şeyler vardı. Aion gibi, kötülük için var olan zihinlere giremiyordu. Girse bile zaten müdahale yetkisi olmadığı için, onları düzeltmeye çalışması da beklenmiyordu.

“—İkimizde olaylara müdahale edemiyoruz. İnsanların kaderlerini veya yaşayacak olan sonuçlarını biliyoruz ve öylece seyirci gibi baka kalıyoruz. Bunu neden yaptık Kür?”

“Artık magmana gönderdiğim ışıklara geri dön! Bana bir cevap borçlusun.”

Bisiklet ile dağ tırmanışı yapan bir grup, tektonik hareketlerin levhalar üzerinden yarattığı sarsıntı ile birlikte tırmanışlarını yarıda bırakmak zorunda kalmışlardır. Bisiklet tekerleri altmış derece sıcaklıklara kadar dayanıklıydı. İçlerinden birileri dağın lav püskürtmesini yakından görmek için kuralları hiçe sayarken, Kür uykusundan uyanıyor yeniden zirveye çıkmanın heyecanını biraz daha bilincinde tutuyordu.

Lumix, her haykırışında formundan bir şeyleri doğaya teslim ediyordu. Duvarlar onu yutuyordu. Kırık sesiyle O-K-S harflerini söylüyordu. Samet, uzun yolculuğun ardından bu evde garip şeyler var ama şimdi derin bir uyku cekmeliyimi iç sesiyle konuşuyordu.

O uyurken, Kür İswayhout’un derinlerinde, magmanın ateşiyle kavruluyordu. Dünyanın çekirdeğindeki hissettiği soğukluğu burada toparlıyordu. Formu ateşten beden kazanıyordu. Sonra rezonansların frekansını eskisi gibi hissetti.

O an onun için dağdan sıçrayıp, gökyüzüne yükselmeden önce hangi zamanda olduğunu hatırlattı. Ve nihayet Lumix’im gönderdiği saf sarı ışık, Kür’ün  turuncu formuna düşerek ikisi arasındaki iletişim ağı güçlenmişti.

“—Orada bulunman tesadüf değil.”

“Karanlığa hapsolduğun günleri eğer hatırlıyorsan, neden formunun doğaya karıştığını da bilirsin. Kendi öz formuna kavuşmanın bir bedeli olacak.”

“Seninle gittiğimiz son gezegende, Nova ile savaşmıştık. Onun mor ışıkları karşısında zayıf düştün. Her şeyden, hatta kendinden vazgeçmen gerekiyor. Ama biliyorsun ki senin bir iraden yok. Benim de bir iradem yok.” Bu yüzden Samet’i rüyalarından uyandırmalısın. O uzunca süredir bilincinde gördüğü hiçbir rüyayı sabah uyandığında hatırlamıyor. Sen ona hatırlatacaksın. O bir fıçının içinde saklanmaktan vazgeçmeli. Nova daha da güçleniyor. Bu dünyaya giriş kapılarını kapatacak olan, evrenin düğmesini kaldıracak olan duvarın önünde mışıl mışıl uyuyan Samet Lumix dedi, Kür.”