İyi İnsan, İyi Toplum

Eleştirmek, hemen herkesin sıklıkla başvurduğu ama o yöndeki tüm eylem ve söylemlerini icra ederken fiili gerçekleştirenin yani eleştiriyi yapanın kendisini hesaba katmadığı eksik bir fiil şeklidir.

Kişilerin iyi, toplumun ise kötü olduğu bir oluşum çıkmamıştır hiç şimdiye kadar örnek olarak karşımıza.

Eğer toplum kötü ise kişilerin de kötü olduğu hükmüne varılabilir. Toplumu kişiler oluşturduğuna göre basit kabullenme ile bu hükme varılabilir.

Eğer sadece sen iyi, toplumun tüm geri kalanı kötü ise o zaman senin iyiliğin sorgulanmalı değil mi?

Demek ki senin iyiliğin meyve vermeyen bir ağaçtır ki toplumdaki hiç kimseyi etkileyememişsin, değiştirememişsin ya da kötülükten vazgeçirememişsin.

Böyle bir durumda senin iyiliğin neye yarar?

Tamamen yok hükmündesin yani...

O vakit şu soruyu sorman gerekmez mi kendine:

Ben gerçekten de iyi miyim?

Bencillik sende.

Nemelazımcılık sende.

Bana dokunmayan yılan bin yaşasın anlayışı sende.

Hep bana hep bana algılayışı sende.

Arladaşına, komşuna "Nasılsın, bir derdin var mı?" diye sormama konusundaki katı tutum ve ketum tavırlar sende.

En ufak sinirlenmede sivri dillilik sende, karşındakinin kim olduğunu umursamadan kalp kırma meziyetinde tüm maharet sende.

İnsan dışlama kabiliyetleri sende. Bir kişi senin pencerenden bakmıyorsa bu dünyaya onu hemen "Öteki " diye belleyip sosyal aforozlama kapasitesinin en mahir uygulayıcısı ve uygulatıcısı muhakkak sensin.

Yanında, etrafında ya da yakınında bir kötülük görsen gücün ve imkanın olmasına rağmen o kötülüğü önleme gayretine girmemeyi şiar edinme düsturu sende.

İyiyi övmemeyi, kötüyü yermemeyi şiar edinmişsin.

Kıskançlık sende.

Dedikodu, gıybet ve fırsatını bulursan da belki gizli iftiralar atma kapasiten de hayli gelişmiş.

Aynı ekmek için yarıştığın başkalarına belden aşağı vurmaktan tut, diğer her türlü etik dışı davranma ve tüm ekarte etme yöntemlerinde oldukça mahirsin.

Herhangi bir kusuru sen işlersen en ufak bir sorun yok ama başkasının işlediğine denk gelirsen ortalığı birbirine katma hususunda eline su dökebilecek hiç kimse yok.

Makama tapma konusunda iyi performans sergilersin fırsatını bulursan.

Bir koltuğa oturmayı başarabilirsen oradan seni aşağıya indirebilecek herhangi bir kişi henüz daha anasının karnından doğmadı.

Ben kazandım, ben yerim, hiç kimseye de zırnık koklatmam dersin. Bu konuma tırnaklarımla kazıya kazıya geldim, bütün iyilikler ve güzellikler benim hakkım diye söyleyip söyleyip durursun.

Düşmüşe bir tekme de sen vur anlayışındasın.

Gözünü hırs bürüdü mü elinden her şey gelir; rüşvet vermek, gizli ya da açıktan çalıp çırpmak yeri geldi mi sorun olmayabilir senin için.

Ve de çok profesyonelsin; karşında zor durumda bir insan fark edersen vicdanın asla çalışmaz. O tip kişilere yardımcı olmak lügatında bile yok.

İnsan ezmede senin üstüne yok. Yeter ki ezebilecek bir kişi eline geçmesin.

Sen=Ben=Biz=Hepimiz.

Saymakla bitmez ki bunlar...

Hep başkaları suçlu, hep başkaları hatalı.

Biz püripakız(!)

Onlar kötü, biz iyiyiz(!)

Toplumu bozan onlar, biz değil(!)

Acaba öyle mi?

Saygılarımla