kaldırımdaki çöpçüler

sabah uyandım, saat 7 sularıydı ve sokakta kimsecikler yoktu. Çıkıp hava alma kararı aldım yağan yağmurun ardından. üstümü değiştirdim ve ıslak toprağın kokusunu içime çekmek üzere yola çıktım. yürümeye başlayalı 20dk falan olmuştu, bir banka oturdum. Tam o sırada önümden bir çöpçü geçiyordu. Bir an bana baktı, yüzünü astı ve dediki ''bu saatte ne işin var burada çocuk bugün pazar sen emekçimisinde çöküvermişsin banka. İşsiz güçsüz müsün sen yoksa'' dedi kaşlarını çatarak, ben öylece dona kalmıştım. Çok durmadan kalkıp evin yoluna koyuldum. Eve vardım ve öylece yatağa yatıp duvara baktım. O cümle kafamda hep sayıklanıyordu ''işsiz güçsüz müsün sen'' öylemiydim sahiden. Şu hayata dair verdiğim tüm emekler boşuna mıydı. Yutkundum ayağa kalktım ve düşünmeyi bırakıp hayatıma devam ettim, zira düşünmeye devam edersem benim için hiç de güzel şeyler olmayacaktı. Siz siz olun asla boşluğa düştüğünüzde kendinize o soruyu sormayın...