Kendine Geç Kalmak

Kaç yaşındasınız ?

hayatınızı yaşamayı beklerken, kaç yıldır bir misafir gibi kenarda duruyorsunuz ?

Şimdi sırası değil, Bu dönem de olmaz, Bütçeye uygun değil, gibi bahaneler ile yaşayarak geçiyor ömrümüz.

Okul döneminde aman iyi bir eğitim alalım, iyi bir üniversiteye kapak atıp güzel bir diploma alalım, yüksek öğretim yapalım, doktora eksik kalmasın, yaş oldu en az 25.

Şanslı isek hemen iş bulduk tabi ki asgari ücretle. Ay sonuna kadar elimde şu kadar kalıyor hafta sonları evde kalmak zorundayım, belki bir sonraki ay bir yerlere gidebilirim, of şu vitrindeki kazak gelecek aya kadar kalır mı acaba, kredi kartımda limit kalmadı ki. 

Bu şekilde de geçti mi 5 yıl, olduk mu 30.

E kısmetse evleneceğiz, çocuğumuz olacak, girdik mi borca. Maaşımız arttı ama fark gidiyor borca.

Borçlar bitti, çocuğun okulu, sosyal faaliyetleri, sporu, satrancı derken, kendimizi unuttuk yine.

Modern hayat herkesi bir yerlere yetişmek zorunda bırakıyor, koşarak yaşamaya alışıyoruz.

Koşmadığımız bir süreç olduğu zaman da, bu kadar boş zamana alışkın değilim diyoruz.

Sanırım büyürken, her şeye yetişmek uğruna kendimizi unutuyoruz. Hep yeni bir şeylere sahip olmak uğruna kendimizden veriyoruz. E biraz da doymuyoruz tabi.

Bu durumu fark ettiğimiz anda da, yorulduğumuz anda da, şalter kapanıyor. Artık kimse bizden bir şey beklemesin, çocuğunuz dahil, herkes başının çaresine baksın diyorsunuz.

Hayatı bu noktaya getirmemek için ne yapmamız gerekiyor ? Hangi aşamada önlem alıp, günü geldiğinde Şalter kapatmayalım ?

52 yaşında biri olarak, henüz Şalter kapatmadım ama, kendime sanırım biraz geç kaldım.

Ben bu işin içinden çıkamadım, belki sizde bir çözüm yolu vardır.