Mahlas

Başka bir evrende, başka bir çağda yaşamış bir ben varmış.

Adı Kaiser Soze'ymiş.

Efsanelere göre Kaiser, Türk bir mafya lideriymiş. Güçlü, zeki, kurnaz, acımasız ve tehlikeli biri... Konuşmak için değil, yok etmek için gelirmiş.

İnsan ne kadar yükseğe çıkarsa, ona aşağıdan bakan da o kadar çok olurmuş. Takılıp düşmesi için, kralı derin derin izlermiş insanlar.

Çünkü haddinden fazla hayranlık, gün gelir nefrete dönüşürmüş. Bu yüzden seni en çok seven kişi, zamanla senden en çok nefret eden kişiye dönüşebilirmiş.

Macar mafyalar hasetlenmiş, diğer mafya grupları ise Kaiser'i alt edemedikleri için hırsa kapılmışlar. Ne yaparlarsa yapsınlar onu tahtından indirememişler.

Bir gün, Kaiser evde yokken kalabalık bir güruh evini basmış.

İçeride karısı ve iki çocuğu varmış; biri kız, biri erkek.

Önce işkence etmişler. Dövmüşler, kesmişler. Yetmemiş, daha da ileri gitmişler.

Haberi alan Kaiser öfkeyle eve doğru yola çıkmış. Bahçe kapısından içeri girene kadar iki düzine adam öldürmüş.

Sonunda eve girmiş.

Gördüğü manzara karşısında derin bir nefes almış.

Tam o sırada düşman saflarından biri öne çıkıp kibirli ve kendinden emin bir sesle bağırmış:

"Bu şehri, bu ülkeyi terk edeceksin. Sahip olduğun her şeyi bize bırakacaksın. Yoksa karın ve çocukların ölür."

Kaiser hiçbir şey söylememiş.

Belindeki silahı yavaşça çıkarmış.

Önce karısına, sonra çocuklarına tek tek ateş etmiş.

Gözünü bile kırpmamış.

Ardından odadaki herkesi öldürmüş.

Sadece bir kişiyi sağ bırakmış.

Adamın bir kulağını kesmiş, diğer kulağına ise bir şeyler fısıldamış.

Sonra sadece şu cümleyi söylemiş:

"Beni, benimle ve bana ait olanlarla bile yenemezsiniz."

Ve ortadan kaybolmuş.

Bu hikâye zamanla tüm insanlığa yayılmış.

Öyle zamanlar gelmiş ki Kaiser insanların korkulu rüyası olmuş. Anneler ve babalar çocuklarını, "Bir daha bunu yaparsan Kaiser seni bulur." diyerek korkutur olmuşlar.

Kaiser ortalarda görünmese de öyle büyük bir imparatorluk kurmuş ki dünyanın dört bir yanındaki karanlık işlerle uğraşan insanlar, farkında olmadan onun düzenine hizmet ediyormuş.

Kimilerine göre Kaiser bir adam değil, bir fikirmiş.

Bir gölge.

Bir korku.

Bir efsane.

Ve efsaneler ölmezmiş.

Kaiser tarih boyunca aslında sadece bir şahıs ya da bir fikir değildi.

"Kaiser" Almancada imparator anlamına gelir. Kökeni, Roma'nın en ünlü isimlerinden biri olan Caesar adına dayanır. Yüzyıllar boyunca hükümdarlar bu unvanı taşımış, halk da onları Kaiser olarak anmıştır.

Ancak Kaiser yalnızca bir hükümdar unvanı olarak kalmadı. Farklı dönemlerde savaş gemilerine bu isim verildi, spor dünyasında bu lakapla anılan yıldızlar ortaya çıktı ve isim zamanla kendi başına bir efsaneye dönüştü.

Belki de Kaiser tek bir insan değildi. Bir çağda bir imparatorun tacında, başka bir çağda çelikten bir savaş gemisinin gövdesinde, başka bir yüzyılda ise bir futbolcunun sırtındaki formada yaşamaya devam etti.

Bu yüzden Kaiser bir isimden çok daha fazlasıydı; zamanın farklı yüzlerine takılan, her dönemde yeniden doğan bir unvandı. Kimi zaman güç, kimi zaman ihtişam, kimi zaman da insanların hafızasında yaşayan bir efsane olarak varlığını sürdürdü.

Ve şimdi, bu yüzyılda, Kaiser'in tahtını ben devraldım. Belki bir imparator değilim, belki bir savaş gemisi ya da bir efsanevi sporcu da değilim. Ama her çağın bir Kaiser'i varsa, bu çağın hikâyesinde o isim benim. Bugün o unvanı ben taşıyorum.