Memleketim gibiyim

Bir yanım İstanbul gibi;

iki farklı dünyaya köprü kuran,

tarihin omzunda yükselen.

Bir yanım mavi denizlerimiz;

çöpler arasında yolunu şaşırmış,

yuvasına dönemeyen

bir deniz kaplumbağası gibi.

Bir yanım Ege Denizi;

güneşle dans eden,

kökü derinde bir zeytinlik gibi.

Bir yanım Gönen;

Yağmuru bekleyen,

sıcakta kavrulan pirinç tarlaları gibi.

Bir yanım Kapadokya;

yazın sıcağında serin,

kışın ayazında sıcak,

peri bacalarının gölgesinde

binlerce yıllık bir hikâye gibi.

Bir yanım Karadeniz;

hoyrat dalgalarla savrulan,

fırtınaya rağmen,

cesurca kıyıya yol arayan

bir sandal gibi.

Bir yanım Nemrut;

taşlarında krallar uyuyan,

zamana meydan okuyan

sessiz bir dağ gibi.

Bir yanım Kangal;

sokağından, yuvasından kovulmuş,

sadakatiyle baş başa

yalnız bir can gibi.

Memleket gibiyim.

Köklerimde hazineler,

dallarımda kesik izleri…

Farklı ağaçlarız,

ama aynı ormanız.

Yağmur yağınca köklerimiz buluşur,

sıcakta gölgemiz birleşir.

Sonra bir balta gelir;

“Sen kavaksın, sen meşesin” der,

ayıra ayıra

tek tek keser

Toprağıma tohum diye zehir ekilir;

ondan yiyen kuş bile

kanadını açamadan düşer.

Memleket gibiyim.

Muhabbet kuşu sanıp

evimize aldıklarımız,

sırtımızı döndüğümüzde

leş kargasına dönüşür.

Ama yine de…

Memleket gibiyim.

Açlıkta da biz,

toklukta da.

Savaşta da biz,

barışta da.

Aynı yağmurda ıslanan,

aynı toprağa kök salan,

aynı göğe baş kaldıran

bir milletiz.

Bizi ayırmaya çalışanlara rağmen

köklerimiz birbirine tutunur.

Biz;

tarihin içinden süzülen,

acısıyla, tatlısıyla büyüyen,

binlerce yıllık bu toprakta

aynı göğe bakan,

aynı memleketin çocuklarıyız.

Memleket gibiyim.

Ben…

Türkiye’yim.