Ölü bir fare

Ölü bir fare mi?

En güzel hediye mi?

Iyyyy!

Ne alaka?

Ve suratta klasik bir yargılama mimiği; iğrenme ile el ele tutuşmuş şekilde hemde...

☺️

Konuyu anlayanlara sözüm yok ama duruma kel alaka olmuş olabilecek olanların tepkilerini az çok resmetmeye çalıştım yukarda elimden geldiğince.

Oysa kendisine herhangi bir şekilde yararı dokunmuş anne bir kedinin kişinin balkonuna, kapısının önüne ya da iş yerinin giriş kapısının eşiğine yakın bir noktaya bıraktığı bir teşekkür hediyesidir o cansız fare.

Bilerek veya bilmeyerek eylemiş olduğun anlamlı bir davranışa kayıtsız kalamamış bir anne ya da baba kedinin kalbinin içini sana açmasıdır o fare.

Ya doğuramayan bir kediyi doğurttuğun için, ya sokakta oldukça zor bir durumda kalmış kedinin yardımına HIZIR gibi yetiştiğin için ya da evin balkonunun kapısını açık bırakıp ev kedisinin haricinde günlük rızkına ulaşmakta zorluk çeken bir sokak kedisinin o günkü rızkına kendi evinin içerisinde ulaşmasına izin verdiğin için.

Neredeyse tüm insani değerleri yitirmiş olduğumuz bu zamanda insan olduğumuzu bize en değerli avını bize hediye ederek hatırlatmaya çalışan bir canlı o.

O yüzden fare deyip de geçmemek lazım.

O fare yürekten kopmuş yüce bir teşekkür ifadesidir.

O fare bu dünyanın muhtaç duyduğu iyi bir insana yapılmış bir keşif vesikasıdır.

O fare, karşılıksız yapılmış bir iyiliğin bir kalbi nasıl etkilediğinin harika bir sergileniş biçimidir.

O fare, insan olduğumuzun ve bu evrenin ancak iyi insanlarla kurtulabileceğinin dilsiz ifadesidir.

Hadi durma ya iyilik et ya da teşekkür et!

O kadar ihtiyacımız var ki bu erdemliklere...

Hiç kimseden hiç bir karşılık beklemeden yapılan iyilikler gerekiyor hepimize, küremizi yeniden yeşertebilmek için.

İyilik eden ellerin sahiplerine sözlü olarak ya da dilsiz nüktelerle kalp sözcüklerini taşıyabileceğimiz erdemli hareketler gerekiyor hepimize.

Hiç olduğumuzu,

Hiç olmamız gerektiğini bize anlatması gereken eski insanlarımızın miras dolu nasihatlerine sahip çıkmamız gerekiyor artık cansiperane şekilde.

Burunlarımız boklardan çıkmaz oldu uzun bir zamandır, KİBİR denen illete bulaştık bulaşalı.

Paraya taptık,

Kadına taptık,

Makama taptık,

Güce taptık,

Güçlüye taptık,

Ve kula kul olmaya taptık.

Konforlara taptık,

Standart üstü yaşam şartlarına taptık,

Konumların inanılmaz hissiyatlarına tapıp KALPLERİMİZİ kararttık hep beraber.

Taş olduk TAŞ!

İyilik etmeyi de unuttuk, iyilik edene teşekkür etmeyi de.

Sonra da diyoruz ki biz hala insanız🤣🤣🤣

Geç onları kardeşim, geç!

Kapında bir fare görmedikçe, Gazze'ye düşen herhangi bir bomba kalbimizi parçalayıp gözyaşlarımızı akıtmadıkça biz insan değiliz.

Ölü bir fare ve o fareyi oraya bırakarak kalbi teşekkürünü sunan hassas bir kedi.

Muhteşem bir portre...

Hadi sen de bir fare yakala!

Saygılarımla