RIHTIMDAKİ YALNIZLIK

Deniz kenarında, göğüs boşlukları yosun tutmuş bir kalabalık.

Düşlerimin kıyısına vuruyorlar, soğuk ve dilsiz.
Sahi, o pınar berraklığında gülen insanlar
Hangi kışın kuytusunda unuttular kalplerini?
Sanki dünya, yarım bırakılmış bir cümlenin enkazı;
İnsanların kalbi, dinmeyen bir iç çekişin sırılsıklam ıslaklığı...
Alacakaranlık, paslı bir bıçak gibi bileniyor gözlerimde.
Yalnızlığın kemik seslerinin duyulduğu bu ıssız diyârda,
Kaybettiğim kendimi, bir yabancının gölgesinde arıyorum.
Kalbime açılan o derin oluktan, kimsesizliğim sızıyor rıhtıma...
Rüzgâr değil bu esen; ruhumun dökülen kırıntılarıdır savrulan.
Gecenin o sağır ve elem dolu sesi, en çok benim içimde yankılanıyor;
Ben, sevda makâmında unutulmuş, rengi solmuş o mahzun notayım...
Eteklerimden dökülen her kurumuş gül yaprağı,
Aslında göğsümden kopup giden birer parça ömürdür.
Savrulur gider, kendi gurbetine küskün yüreğime...
Eğer bir gün, adımladığım bu taş toprakta filizlenirse kalbim;
İşte o gün kavuşacaktır sızım,

kendi evine...