Şehir Konuşurken / Şiir

Şehir Konuşurken

Sırtımı şehre döndüm
karşımda rüzgârların dansı var ağaç dallarında
kuşlar uçuşuyor ürkek ve narin yaprakların etrafında

Sırtımı şehre döndüm
şehir gürültülü
şehir dedikodulu
şehir çıkarcılar yurdu olmuş

Sırtımı şehre döndüm
toprağın sabrını dinledim biraz
rüzgârın kimseden izin almayan özgürlüğünü

Ve anladım:

Şehir insanı büyütmez,
sadece kalabalıklaştırır.

İnsan bazen
insan kalabilmek için
bir şehre sırtını dönmek zorundadır.

Sırtımı şehre döndüm,
karşımda rüzgârların dansı var ağaç dallarında.
Bir yaprak düşüyor usulca,
sanki içimdeki gürültüden utanır gibi.

Ve o anda anlıyorum:
şehir konuşurken ben susmuşum,
doğa susarken
ben konuşmaya başlamışım.

Çünkü şehir
insanın sesini büyütür
ama sözünü küçültür.

Doğa ise
insanı susturur önce,
sonra ona
gerçek cümlesini fısıldar.

İnsan kal …

                                                                                               Mart / 2026

                                                                                              Yusuf KaRa