Semtinden Geçtim Sevgili

 

Semtinden Geçtim Sevgili

Semtinden geçtim sevgili,
Rüzgâr yüzüne değdiğinde
Adımı fısıldadı belki…

Ben geldim
Saçlarımda Anadolu’nun kokusu,
Avuçlarımda sana sakladığım karanfillerle.

Şehrine indim usulca,
Sokakların beni sana çağırıyordu,
Sen bilmeden izledim seni
Kalbim seni çoktan tanıyordu.

Gün doğumunda buldum seni,
Gözlerin kısıldı ışığa
Ben o anı içime mühürledim,
Sanki bana doğuyordu güneş.

Ah sevgili…
Ellerimde yalnızlık değil artık,
Sana dokunamamış bütün özlemlerim var.

Bir yanı mavi, bir yanı yeşil
Bir yerde durdum—
Kalbimin tam ortasında sen.

Devrilmiş kayıklar,
Savrulmuş kıyılar bile
Adını taşıyordu dalgalarında,
Anadolu yüreklim,
Üzgünsen gel fısılda duyarım öteden.

Güvercinler havalandı semtinde,
Her kanatta sana düştüm yeniden.

Hasretimi serdim ayaklarının altına,
Maviyle yeşilin kavuştuğu o yerde
Ben sana adandım.

Söyle sevgili…
Ben senin nerenim?
Gözlerinin rengi mi,
Yoksa kalbinin en saklı yangını mı?