Sen Benim İçin…..

Sen benim için,
kavrulan bir sıcağın arasında esen ılık bir rüzgardın; bedenime hafifçe dokunan,
içimi serinleten.

O yakıcı sıcakların ardından,
tek bir buluttan düşen birkaç yağmur damlasıydın; az olsan da yeterdin.
Ve ardından gelen,
toprağın mis gibi kokusuydun.

Sen benim için bir güneş oldun;
amber çiçeği gibi.
Seni görünce içimde sakladığım
bütün güzellikleri göstermek istedim.
Ama akşam olunca,
güneşin batışıyla birlikte
yeniden içime kapandım.

Sen benim için,
bir çocuğun en sevdiği ponçik oyuncağıydın.
Ve seni kaybettiğimde,
sanki kıyamet kopmuş gibi
içimde bir ağıt oldun.

Meğer seni,
olduğun gibi değil,
olmasını istediğim gibi sevmişim.
Seni daha iyi,
daha yürekli,
daha mert biri sanmışım.

Yokluğunda öğrendim;
bir insanın kalbi atarken de
kalpsiz olabileceğini.

Ben seni kaybettikten sonra
kendimi aramaya çıktım.
Kırık parçalarımı toplarken,
yeniden ben olmaya çalışırken,
sen başka zihinlerde,
başka hikâyelerde
kendine yer açmaya devam ettin.

Ve anladım ki,
kaybettiğim şey sen değilmişsin;
kaybettiğim,
sana inanan yanımmış.

Senin yolun yine açık olsun kıymetlim…