Suskunlar

Durdum, kafamı kaldırdım,

Göğe bakma durağındaydım.

Zamanın bir gerisinde kaldım;

Yazgı‘ya buğzettim, ufka daldım.

Sesi geride bıraktım, Aydınlığa bakakaldım.

Yalnız, dostlarım nerede?

Yıldızlar Mehtap’ı selamlıyor,

Ay’ın yanında gölgede kalıyor.

Aslolan insan da; Göğe bakma durağı hep burada.

Gece, gece, gece…

Göğe bakma durağında saatler takılı kaldı.

Bir mırıltı es geçiyor, Bir hırıltı kovalıyor, Köşede bir yetim ağlıyor.

Nerede insanlar? Yine susmayı seçenler ve yine dilsiz şeytanlar...

Bir avuç toprak değil mi sonumuz?