Tamamlanma Arzusu

Tamamlanma Arzusu

İnsan hep tamamlanmak ister.

Hayatı, cümleleri, sevgileri hep bir sona, nihai bir noktaya ulaştırma gayretindedir.

Yarım kalan bir kitap rafın en arkasına itilir, yarım kalan bir kahve soğumaya terk edilir, yarım kalan bir hikâye ise kalbimizde hep sızlayan bir yara gibi taşınır. Dünyanın kuralı bu sanırız. "Başlayan her şey bitmelidir."

Oysa durup düşününce, yarım kalan her şeyde aslında muazzam bir dokunulmazlık yok mudur?

Bitmiş, sonuna nokta konmuş hikâyeler artık kaderine razı olmuştur.

Onların gidecek bir yolu, kurulacak bir hayali kalmamıştır. Ama yarım kalan bir cümle hâlâ havada asılı duran bir ezgi gibidir. Sonu yazılmamış bir masal, içinde binbir çeşit ihtimali barındırır. Tıpkı uzak bir şehirde bırakılan sevgilinin gülüşünün hiç eskimemesi gibi... O gülüş, zamanın ve mesafelerin ötesinde, tam da o yarım kaldığı andaki tazeliğiyle bekler durur.

Belki de yarım kalmak, eksik olmak demek değildir. Hayatın tekdüzeliğine, vedaların o can yakan kesinliğine karşı bir direniştir.

İnsan en çok tamamlayamadığı hayallerine sarılır geceleri.

Üç noktanın ardına saklanan o boşluk, aslında umudun ta kendisidir.

Bu yüzden, masada soğuyan o kahveye ya da yarıda kesilen o cümleye hüzünle bakmamak gerek. Bazı şeyler bu dünyada kirletilmeyecek kadar güzel olduğu için yarım kalır.

Her hikâye, gökyüzünde kendine ait bir göçebe bulut bulur ve orada, kendi beyaz düşüyle büyümeye devam eder.