Tohum

Toprakta bir tohum sandım kendimi,

meğer bütün mevsimler içimde saklıymış.

Ben büyüdüm, dünya büyüdü,

yollar uzadı, şehirler değişti.

Ama bazı bakışlar vardır;

insan bir ömür yürür de içinden çıkamaz.

Gözlerindeki ışığı karanlık sandım önce.

Oysa gece değildi o,

yalnızca adını bilmediğim bir derinlikti.

Yine de vazgeçmedim.

Kırılan dalların altında,

susan gökyüzünün karşısında,

her şeye rağmen yürüdüm.

Ve ben,

rüzgârın savurduğu bir yaprak değil artık;

toprağa sırrını vermiş bir tohumum.

Geç de olsa öğrendim:

En karanlık sandığımız yerlerde bile

bir gün filizlenir...