Varım

Gece Dört, varoluş sancılarım tuttu ya da sanrılarım. Yokum Gece dörtte. Dumanı burun deliklerimden salıyorum, kimse görmüyor. Konuşuyorum, sesime yabancıyım ama kimse duymuyor. Duvar yok, yankı yok, yalnızlık yok.. Düşünüyorum, düşünmenin artık yetmediğini modern çağda. Ses çıkarmak lazım. Mesele ses çıkarmak kadar da basit değil sevgili Descartes, artık herkes duyulmak istiyor.

 

Dumanı üflüyorum, duvara çarpıyor, dağılıyor. Ses diyorum, biliyorum duvara çarpıyor, dağılıyor. Duvara bakıyorum, gözlerimi kapatıyorum, dağılıyorum.

 

Gece dört buçuk. Ben bu geceyi seçtim. Sense bu geceyi. Ortak paydamız bu gece. O yüzden yazdım sana. O yüzden sen okuyorsun. Başka bir şey yok.

 

Konuşuyorum. Konuştuklarımı yazıyorum. kimse duymuyor sanırsın, ama sanırım duyuyor. Varım. Biri bana ‘varım' dediği an, yalnızlığın sonu geliyor.

 

İşte o kadar basit.