Ve Ben

masadaki yüzler eriyip giderken,

ben, içimin en şeffaf rengini giyinmek istiyordum.

her saat, her sokak, her yabancı bakışta.

bir sirkin kalıntısı gibi dağılıyordu insanlar.

gülüşleri boyalıydı, çatlayıp dökülüyordu,

ben ise sustukça daha çok görünür oluyordum.

ölüm, bir köşede bekliyordu sanki

nefes kadar yakın, omzuma eğilmiş

ve sen…

rolünü hiç bırakmıyordun,

alkışlar arasında büyüyen bir gölge gibi.

hayran kalabalığın parıldarken sana anbean,

ben gerçeğin ağırlığıyla yere çöküyordum.

çünkü bazı ışıklar

insanı aydınlatmıyor, yakıyordu

ve ben,

parçalanmış tüm çığlıkları

tek bir kalpte toplamak istiyordum

yeniden ve yeniden

bir olmak için…