Yeniden Filiz

Yeniden Filiz

Yıllar içimden nice mevsimler söküp götürdü,
Acıları bıraktı, umutlarım bile göğe uçtu.
Hayallerim birer birer sessizce küle döndü,
Gülüşlerim suskunluğun koynunda kaybolup gitti.

Geceler omuzuma karanlıklar yükledi,
Sabahlar yüreğime yeni hüzünler ekledi.
Takvimler değişti, ömrüm değişmedi;
Her yeni gün, eski yaralarımı yeniden deşledi.

Bir zaman sonra aynalar bile tanımadı beni,
Yorgun bakışlarım unuttu eski neşemi.
Öyle çok eksildim ki kendi içimde,
Sesimi duyan oldu ama yüreğimi duyan olmadı.

Tam “artık bitti” dediğim o son demde,
Sen çıktın karşıma kaderin en güzel yerinde.
Bir kez seslenişin çözdü buz tutmuş ömrümü,
Kışın ortasında bahar yürüdü yüreğime.

Sen geldin… Acılar usulca adını unuttu,
Küllerimin altında umut yeniden doğruldu.
Kuruyan dallarım bir bir filiz verdi,
Meğer bütün mevsimler seni beklermiş gizli.

Gözlerinde suskun kalan korkuları gördüm,
Sevmekten değil, incinmekten yorulduğunu bildim.
Elini tuttum, gözlerinin içine bakıp dedim ki:
“Ben yarana tuz değil, ömrüne huzur olmaya geldim.”

Bırak artık geçmiş, geçmişte kalsın sevgilim,
Kırılan ne varsa sevgimizle yeniden yeşersin.
Sen yüreğini bana emanet et korkusuzca;
Ben güven olayım her yarına, her sabaha.

Bugün ne eski acılar kaldı ne de solan düşler,
Aşkımız açtırdı küle dönen bütün çiçekler.
Sen benim en güzel umudum, ben senin sığınağın;
Ömür dediğin yol, senin elin elimdeyse vatandır bana.

Ve gün gelir saçlarımıza aklar inse bile,
İlk günkü sevdayla bakarım yine gözlerine.
Geçmiş bizi eksiltmedi, birbirimize hazırladı;
Sen bana umudu öğrettin, ben sana güveni.
Şimdi tek mevsimimiz var: Biz.
Ve ömrümüzün her baharı, aşkımızla yeniden filizlenecek.